„Висока“ бурлеска во земјата на чудата

Не можам да се сетам – одамна беше – дали оној 8 септември 1992 година беше жежок ден, можеби еднакво како денот во уште подалечната 1865 година кога Чарлс Лудвиг Доџсон, попознат под псевдонимот Луис Карол, ја објавил неговата Алиса во земјата на чудата и дали воопшто знаел дека некаде постои некоја Македонија која, кога-тогаш, безмалку до збор ќе се трансформира во неговиот опис на земјата на чудата. Но тоа и се случи тој 8 септември 1992 година кога се појави Белиот Зајак, нѐ фати за рака и нѐ одведе во немерливите длабочини на глупоста од коишто веќе никогаш не излеговме. Не знам дали сите како Алиса на Керол бевме така наивни и љубопитни, мали и неискусни, па наседнавме на шарени приказни што денес ни се кршат од глава? И од ден во ден тонеме сѐ подлабоко и подлабоко во темнината, а одозгора нѐ толчат секакви налудничави гласови кои, ете, знаат што и како се случува и зошто, знаат што се прави и кој тоа го прави…, нѐ причитале изгледа како книга, онаа на Керол…? И постои само некоја нивна реалност во вид на некаков фронт – згора и „за вистина и правда“ – и секој кој не припаѓа на…