Шпанија или Аргентина и лулашката од 13 000 ден. за Кацарска, за Рускоска и Костадиновски

Гледав Аргентина-Англија. Последниве години некако слабо го разбирам фудбалот. Се помалку ми е јасно зошто 100 000 луѓе на трибините и уште милиони надвор од трибините. Покрај екраните очајуваат или се радуваат. Што е различно од порано кога фудбалот ми беше во срцето. Посебно како дете. И додека тие мисли ми кружат низ главата, Меси успева да им избега на двајца, нафрла и Аргентина го дава вториот гол. И камерата ни доловува еден возрасен Аргентинец на трибините како плаче. Да, плаче! Од радост. И во мозокот и душата повторно ми се враќа необјаснивата магија, не само на фудбалот, туку и на спортот воопшто. Едно од најубавите нешта на светот. Зашто тоа не е само трчање на 22 деца или малку повозрасни од деца, по топката, туку и уметност, перфекција кај оние врвните, драма, есенција од чиста емоција, тага, радост, љубов… Еден сосема друг свет, особено вечерва кога веројатно неколку милијарди луѓе ќе седат пред екраните. Некој ќе навива за Шпанија, некој за Аргентина, некому ќе му е сеедно, но сите ќе седат и ќе гледаат. Доживување еднаш во четири години. Магија. Која ја сфаќам и во исто време не ја сфаќам. Но, магија е! Во Скопје, пак, старите досадни работи…