НЕ СЕ БРАНИ УСТАВНИОТ СУД – СЕ БРАНИ УСТАВОТ

Полемиката што се отвори по Решението И.бр.1/2026 на Уставниот суд од 22 јули 2026 година одамна го надмина конкретниот предмет. Таа го отвори многу посуштинското прашање: што воопшто значи уставната определба дека одлуките на Уставниот суд се конечни и извршни? Со Решението И.бр.1/2026 Уставниот суд утврди дека неговата претходна Одлука БЗСП.бр.8/2025 од 24 септември 2025 година не била извршена со Решението П4-240/22 од 4 мај 2026 година на Основниот граѓански суд Скопје. Решението е доставено до Јавното обвинителство, Судскиот совет и Основниот граѓански суд Скопје „за понатамошно постапување“. Значи, не станува збор за неформално писмо, туку за формален акт донесен врз основа на член 91 од Актот на Уставниот суд („Службен весник на Република Северна Македонија“ бр. 115 од 31 мај 2024 година). По ова следуваа реакции дека ваквото постапување може да навлегува во судската независност. Членката на Судскиот совет Сузана Јошевска-Анастасовска јавно постави прашање дали квалификувањето на толкување на процесен закон од страна на редовен судија како „неизвршување“ на одлука на Уставниот суд, особено во, според неа, сè уште незавршена постапка, може да претставува проблем од аспект на судската независност и можен институционален притисок. Тоа е легитимна тема за стручна расправа. Но мојата позиција е принципиелно поинаква. Овде не…