Кој е убиецот, или: „инжинираната перцепција“ на реалноста

Холанѓанецот Френк Вестерман во книгата „Инженери на душата“ (2010) пишува дека во 1932 година Максим Горки повикал група познати писатели во својот дом во Мосва, каде „ненадејно“ се појавил и Сталин. Во краткото „слово“ за писателите тој ги опишал како „инженери на душата“ (поим измислен од Јури Олеша) и им рекол дека нивната улога во Советскиот сојуз е поважна од тенковите, едновремено охрабрувајќи ги да пишуваат литература вредна за револуцијата. Во времето на некогашна Југославија по 1945та година, локалните „инженери на душата“ ја добија истата улога и кочоперно ја реализираа. Но оттогаш нештата радикално се сменија па таа „висока“ титула денес самовљубено ја носат други профили. Претежно тоа е академско-универзитетскиот кадар, често полуписмен (иако таа комбинација заличува на оксиморон, но за жал не е!), од најразлична возраст и со нескриени (политички) амбиции, пишува ѐЗлатко Теодосиевски за ПЛУСИНФО. Не знаеме со сигурност кој денес им дава задачи и како ги охрабрува нашиве современи душегрижници односно актуелниве „инженери на душата“ кои речиси секојдневно ни држат лекции што и како треба да правиме, каква е денешната реалност и што нѐ чека утре, што сме пропуштиле и како тоа да го надокнадиме… Не знаеме ни кој денес го глуми Сталин. И што, наместо дачи…